- Pan o czym - powiadam już

„— Pan o czym — powiadam już z pewnym rozdrażnieniem.
Idziemy po schodach z powrotem.
— Ach — powiada z nagłym śmiechem — spódniczki to jedyne, co godzi z życiem!...
Czy coś w tym rodzaju. Śmieszny sobie facet. — Nie, proszę was, nie wydaje mi się idealnym reflektantem — zakończyłPowścinowśki i znowu potarł sobie nos. Popatrzył na mecenasa Grossenberga, jakby coś kalkulując.
— Czy wam się nie wydaje — spytał i czemuś obejrzał się na drzwi. — Nie mówiłem tego żonie — dodał. — Ale czy nie wydaje się wam, że jednak... to był aż nazbyt osobliwy zbieg okoliczności Nie lubię takich Ossowieckich, jednym słowem. Licho go wie... Gdy jednak zaczął się targować o dom, to owszem, czuło się, że ma poważne zamiary. Jest zresztą ze mną w kontakcie. Łapiduch jakiś, jak Boga kocham. Prosił dać mu znać, gdybym miał jakąś poważną ofertę, a on konkurenta. Coś wspomniał, że zjedzie tu jeszcze raz, ale już ze znajomym budowniczym, który się na tym wyznaje i niby to ma mu dom oszacować. Wiem, proszę was, wiem, że słowa „umyć sobie z czegoś ręce" zawsze kojarzą się z Pontiusem Piłatem. Jak Boga kocham, nie jestem Piłatem, ale chciałbym umyć sobie z tego ręce...
Wciąż kojąco, a nawet w delikatny sposób żartując, mecenas Grossenberg sprowadził rozmowę na bezpieczniejsze tory. Wyraził przekonanie, że taki piękny obiekt raczej wcześniej niż później znajdzie swego amatora, i wtedy wszelkie trudy się skończą. Omówiwszy sprawę spakowania rzeczy Wachickiej "z powrotem do skrzyń i poprosiwszy, aby za tę uciążliwą przysługę Powścinowśki wystawił klientowi rachunek, Grossenberg wreszcie wstał i pożegnał się. Posłyszał przy tym westchnienie ulgi starego częstochowianina. Ow był chyba zadowolony, gdy za oknami rozległ się już hałas motoru.“(5)