- Panno de Taverney - zagaił

„— Panno de Taverney — zagaił rozmowę — przyjechałem w imieniu Jego Królewskiej Mości, aby podziękować za
przyjemność, jakg mu zrobiłaś swoim śpiewem. Król zachwyca się pani talentem i przekazuje słowa szacunku 1 wdzięczności. Lękając się zazdrośników, król ui« chciał głośno okazać
swojego ukontentowania i dlatego polecił mnie wyrazić swoją wdzięczność.
Andrea zarumieniła się i była tak piękna w tym momencie, że marszałek mówił już dalej od siebie.
— Król oznajmił, że nie było jeszcze na dworze osoby, która by łączyła w sobie w tak doskonały sposób talent i urodę.
— Zapominasz o przymiotach serca — wtrącił baron, napęczniały dumą. — Andrea jest najlepszą z córek.
— Ach, serce! — zawołał marszałek. — Ty jeden możesz wiedzieć o miłości, jaka kryje się w sercu panny Andrei. Gdybym miał dzisiaj dwadzieścia pięć Jat, złożyłbym u jej stóp moje życie i moją fortunę.
Andrea nie umiała słuchać podobnych słów obojętnie. Zamiast odpowiedzieć mruknęła coś z zażenowaniem.
— Król prosi cię, pani — mówił dalej Richelieu — abyś mu pozwoliła złożyć dowód ukontentowania, który wręczy pan baron. Co mam odpowiedzieć Jego Królewskiej Mości
— Panie marszałku, proszę wyrazić Jego Królewskiej Mości moją najgłębszą wdzięczność — rzekła powściągliwie Andrea. — Raczy pan powiedzieć królowi, że nie godna jestem łaski tak potężnego monarchy.“(15)