A tymczasem wszyscy którzy

„A tymczasem wszyscy, którzy znali Barbarę, wiedzieli, że dziewczyna, choć nie atletycznej budowy, była zdatna do każdej pracy na roli i w obejściu, dorównująca w polu nie tylko matce, ale i ojcu.
Wysoki Sąd ferując wyrok nie pominął faktu, że poznanie Hanny w grudniu 1981 roku skomplikowało sytuację, stawiając oskarżonego przed dylematem wyboru. Do końca w potrzasku między dwiema dziewczynami — usłyszeliśmy w uzasadnieniu wyroku — pozostał nieodpowiedzialny i niezdecydowany, aż uśmierzył rozterkę radykalnie i raz na zawsze.
W tym miejscu ludzie popatrzyliby pewnie na siebie zo zdumieniem. Przecież przed podobnym dyle
matem stają dzień w dzień tysiące ludzi, a trójkąt małżeński, narzeczeński, czy po prostu miłosny, z tym trzecim czy z tą trzecią jest stary jak świat. I tylko tacy jak Szarzyński uśmierzają rozterkę radykalnie i raz na zawsze.
Telefon zadzwonił krótko przed północą. Kazimierz Zabłocki przepraszał, że o tej porze, ale pociąg miał duże opóźnienie. Odpowiedziałem, że zaraz przyjeżdżam.
Czekał na Dworcu Centralnym przy szklanych drzwiach, co to się „same" otwierają, kiedy się do nich przybliżyć. Z jego miny widać było, że te drzwi i bawią go, i zdumiewają, a może i przerażają. Wyglądał zupełnie inaczej niż tam u siebie, w Huszczce Małej w ciemnym ubraniu, w zimowym palcie z szalowym kołnierzem z nutrii, ręce wyszorowane do czysta, twarz gładko wygolona i tylko koszula, wprawdzie śnieżnobiała lecz zapięta pod szyją na guziczek, bez krawata, zdradzała, że przyjechał ze wsi. I spojrzenie miał oczywiście takie, jakie zapamiętałem zatroskane po chłopięcemu, a zarazem ufne i bezradne. Chyba teraz jeszcze bardziej bezradne. .“(3)